
The last flight of the flamingo express ferry would bring us again over the water, leaving the jungle behind us. We bring the dingy back in range. Watertemperatures are not that bad here, but swimming is not the best idea. A shark could come along for a diner
We were picked up at the hotel for a 1 hour drive to the airport along concrete jungle roads. The jungle looked quite difficult to penetrate. We had to think immediatly about the poor Dutch militairy guys who were here on training, but you don`t join the the light mobile brigade for nothing
We still had to fuel the aircraft, because it was not posible yesterday due to the tunderstorms. The fuelers didn`t want to accept their own currency, they wanted US dollars. Not accepting your own currency is illegal, so finally after a small talk with the guys we could pays them in SR dollars. The weather charts we needed for the trip were hard to get, but we finally found them on a brazilian site. Thanks to the local weatherman. We delayed the flight a little to avoid bad weather enroute and then we launched ourselves into the air from runway 29 under control of Pengel tower.
After a couple of hours of flight we passed the first islands, but those were hardly visible due to the weather. When we passed Fort de France the weather cleared up a little, but there was small shower activity. We didn`t see the beautifull beaches like in the travel magazines from the skies above.
During the approach into Pointe-a-Pitre, we heard the controller talking about a small slow moving aircraft with pilots which have a dutch accent. The controller was surprised when we continued doing the R/T in french. He didn`t expect us to be belgians, who clearly understand french and even speak the language.
Ones arrived we were welcomed by Laurent (one of the controllers) at le Raizet who helped us out with all our equipment and needs. Thanks for that Laurent. Then Kayou (of the local paraclub) drove us to the hotel in Saint Francois near the airport. After the diner we had heard some music near by and went on a scouting trip. You can guess it: a bar popped up after a 15` walk. We had a couple beers during a live concert of a group with roots to Charlerloi, Belgium. The lead singer was already living a while in the Caraibes. Thanks for the nice evening Rocking Rose
, just the perfect end after our very long journey.








Vandaag was het onze laatste trip ipv bos ruilen we de ondergrond weer in voor water, de dingy dus weer binnen handbereik, de watertemperatuur is hier niet zo slecht maar zwemmen doen we liever niet, want hier zouden wel eens haaien kunnen zitten.
Vanmorgen werden we keurig op tijd opgepikt in het hotel voor een rit van ongeveer één u over Surinaamse wegen naar de luchthaven. Nu kregen we de kans om de Jungle eens van dichtbij te zijn, en dat leek ons redelijk slecht begaanbaar, ocharme die Holanders die hier juist op jungle training waren maar ge gaat niet voor niks bij de Lichtdebiele Brigade J.
Vliegtuig volgetankt want dat ging gisteren avond niet door de stortbui die we kort na de landing op ons dak kregen, en dan tot de vaststelling gekomen dat men hier liever hun eigen munt niet aanvaard. We hebben hen er dus effe droog opgewezen dat het in Europa illegaal is om de Euro niet te aanvaarden en dat we dus vermoeden dat dat ginder ook zo was. We hebben dan onze fuel gekregen in ruil voor Surinaamse $ J. Een ding leert ge wel van zo’n tripje en dat is assertief zijn.
Uiteindelijk zijn we met een beetje vertraging opgestegen omdat we moeite hadden om de juiste weerkaarten te vinden, na veel zoekwerk op de meteo dienst kregen we ze uiteindelijk vast via een Braziliaanse meteo .
Na enkele uren kwamen de eerste Caribische eilanden in zicht, Jammer genoeg was het zicht nogal beperkt dus de eilanden en azuurblauwe stranden kwamen niet echt tot uiting zoals in de vakantiebrochures.
Tijdens de nadering hoorden we 2 controleurs roddelen over dat traag vliegerke met die mannen met hun Hollands accent. Lagen die natuurlijk effe met de billen bloot toen Bart en ik besloten om de ATC verder in het Frans af te handelen. Ze begrepen dadelijk dat ons Frans nog niet zo slecht was J en we alles hadden verstaan.
Direct na de landing werden we ontvangen door een van de skydivers die al maanden met ongeduld uitkeek naar het nieuwe springseizoen. Na enkele uurtjes werk om hier alles geregeld te krijgen en ons gerief op orde te steken konden we naar het hotel. Bart en ik hadden natuurlijk goesting in een frisse pint, dit hadden we echt wel verdiend. In het hotel wisten ze niet echt iets dichtbij dus zijn we maar op het geluid afgewandeld en op een kilometertje afstand was een café waar een livebandje speelde. We hadden nooit verwacht een coverbandje te vinden dat bv muziek van Anouk speelt op Franse bodem aangezien die daar toch niets van verstaan. De zangeres bleek dan ook nog eens van Charleroi afkomstig te zijn maar vertoefde ondertussen al enkel jaren op de Caraïben. We hebben dus nog even onze aankomst kunnen vieren.
Groetjes
Nico en Bart